Ι) Οι μέρες Θρήνου πέρασαν.
Σκηνή 25η: Μετά από χρόνια απραξίας,
τραβά το μακρύ δρόμο για μια νέα συνείδηση.
Ποια μονοπάτια περίμεναν τα βήματά του;
Ένα τοτέμ στημένο στο κέντρο του σύμπαντος
καραδοκεί να γίνει η Γη που ξεκουράζει το ευγενές.
Μόνο στο σκοτάδι αποκαλύπτονται
όσα κρύβει ο καπνός ανησυχαστικού θυμιάματος.
Μόνο η αγγελία της βροχερής Συμφιλίωσης
στάθηκε ικανή να ταράξει τη βουβή νύχτα.
Μόνο το χαρωπό ηλιοβασίλεμα
ξεπέρασε σε ισχύ το βάρος των ημερών που έρχονται.
Οι μέρες Θρήνου πέρασαν.
Τι μας περιμένει
στην άγουρη ακόμα λάμψη στον ορίζοντα;
ΙΙ) Σύννεφα Συμφιλίωσης.
Σκιές πάθους
σε μια νύχτα
που πέρασε σέρνοντας αέρινα πεδία και επιδιώξεις.
Τυλίγαμε με κέρινη φυγή
όσα δεν προσπαθήσαμε αρκετά να φωτίσουμε.
Ξεραίναμε τα λουλούδια
για να διατηρήσουμε σε νεκρική αιωνιότητα
το άρωμά τους.
Συννεφιάζαμε κάθε αυγή του Χθες
που φώτιζε παραπάνω από όσο αντέχουμε.
Δεν αποστρέφω το πρόσωπό μου
από όσα η ανεμελιά δε στάθηκε αρκετή
να θρέψει.
Παρά με σύννεφα συμφιλίωσης
γράφουμε για όσα
το δίχτυ δε στάθηκε ικανό
να σύρει στην πολυκύμαντη απαξίωση.
ΙΙΙ) Νεογέννητο, Φωτεινό Αστέρι.
Όταν κατάφερε με φόβο να δείξει...
Καλωσόρισες στον εσωτερικό εαυτό μου.
Σε έκρινα άξια να συναντηθείς μαζί του.
Κυριαρχεί άπειρη σήψη,
αυτή που κρύβω με επιμέλεια και φθορά.
Κάποιοι προδώσαν τις θέσεις τους.
Άλλοι κυριάρχησαν με την αδυναμία τους.
Οι πιο πολλοί απλώς παρακολουθούσαν.
Ταξίδευα εν αγνοία μου τόσα χρόνια
παρέα με τον άγνωστο γέρο
και σημάδευε το μέτωπό μου η ανησυχία
ότι εγώ κι αυτός είμαστε το ίδιο πρόσωπο.
Πόσες νύχτες περάσαν από τότε;
Ξύπνησα έστω και μια φορά
χωρίς τα σημάδια εφιάλτη στο πρωινό μαξιλάρι;
Αποχαιρετούμε με αγαλλίαση τις Μέρες Θρήνου.
Αφήνουμε στο φονικό λιβάδι τα αγκάθια
-κι ας μείνουν οι ουλές τους αιώνια
χαραγμένες στο δέρμα-
και φιλάμε με Ιερό Τρόμο
το μονοπάτι που αγκαλιάζει
το Νεογέννητο Φωτεινό Αστέρι.
ΙV) Η Νύχτα της Μέθης.
Οι αναπάντεχες κραυγές του δάσους
χάρισαν μελωδικότητα στη νύχτα.
Η σιωπή πρόσφερε γαλήνια προετοιμασία
στις σιωπηλές μα υπερκόσμιες
ανταλλαγές συνείδησης.
Πόσο μακρυά φτάνει η επιδίωξή σου;
Είναι η αγάπη σου
σκληρή και λαμπερή σαν διαμάντι,
σταθερή σαν ατσάλι,
γοητευτική σαν τα Μάτια της Νύχτας;
Ποιος θα αντέξει την Ημέρα της Μεγάλης Οργής;
Κάποτε έλεγες:
"Πώς μπορώ να ονειρευτώ, φίλε μου,
όταν δεν έχω μέσα μου ελπίδα;"
Τώρα αναρωτιέσαι
αν το όνειρο μπορεί να γίνει
κάτι παραπάνω από ελπίδα.
Τρυπάμε τη νύχτα
με δόρατα ακονισμένα
στο χειμερινό κελάρι της προσμονής.
Ονομάζω ιερή
αυτή την επιδίωξη του δόρατος
να σκίσει το πηχτό σκοτάδι!
V) Η αρχή.
Περιμένοντας κάθε πνοή
σαν χάδι φύλλου στον ταξιδιάρη αέρα
σβήνουν τα αστέρια ένα ένα
στο δρόμο που πρωτοταξιδεύουμε.
Τι σύννεφα έδωσαν απόκοσμη λαχτάρα στο δρόμο μας;
Γιατί τα παράθυρα κλείνουν πάντα
όταν οι τοίχοι τρέμουν με λυγμούς;
(...)
Αρκετά!
Η νύχτα πέρασε,
φτερούγες μάχης δίκαιης
λάμψαν στις πρώτες αχτίδες του ήλιου.
Άφησε πια τον τόμο στο χρυσό, σκονισμένο κελάρι.
Σε περιμένουν όλα όσα είχες ξεχάσει κάποτε εκεί.
(Κρονστάνδη, Αύγουστος 1918- Νότιες Ακτές, Αύγουστος 2013).
Επίμετρο:
Η στιγμή περνά προτού την αγκαλιάσεις.
Τα αστέρια σβήνουν
πριν προλάβεις να χαράξεις το όνομά τους.
Το τραγούδι σωπαίνει
πριν προλάβεις να αναγνωρίσεις τη μελωδία.
Άξιζαν, λοιπόν, τόσα δάκρυα,
τόσες άυπνες νυχτες αγκαλιά με το προσφιλές, κρυμμένο σκοτάδι;
Όλα θα τα αποθηκεύσω με αγάπη
στο υπόγειο, προσεγμένο μου παλάτι
και θα προσμένω με αγαλλίαση κι όχι με βιασύνη
την άγια μέρα που η λαχτάρα για Χορό
θα νικήσει το φόβο του γύρω γκρεμού!
Φιλώ το μέτωπο με τις χρυσές σκέψεις,
φιλώ τα μάτια που κάθε νύχτα φροντίζαν για την κίνηση των άστρων,
φιλώ το στόμα που γλύκανε την πίκρα του χωραφιού και του λιμανιού,
φιλώ τα χέρια που δε φοβήθηκαν να σφίξουν την αιωνιότητα
και, τέλος, φιλώ κάθε άστρο που συνόδευε την ευγενική πορεία!
(Νότιες Ακτές, Αύγουστος 2014).
